اشعار تبالیده

اشعار فارسی و بلوچی مجیب الرحمن تبالیده

اشعار تبالیده

اشعار فارسی و بلوچی مجیب الرحمن تبالیده

  • ۰
  • ۰

ﺻﺒﺢ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻏُﺮ ﺯﺩ

ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﻫِﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﻠﻨﮕﺮ ﺯﺩ

ﮐﻪ ﺑﻴﺎ ﺯﻥ ﺑﮕﻴﺮ ﺁﺩﻡ ﺷﻮ

ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﻏﺼّﻪﻫﺎﯼ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻮ

ﮐﻪ ﺑﻴﺎ ﺯﻥ ﺑﮕﻴﺮ ﭘﻴﺮ ﺷﺪﯼ

ﺑﯽﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻬﺎﻧﻪﮔﻴﺮ ﺷﺪﯼ

ﺯﻥ ﻧﺪﺍﺭﯼ، ﻋﺒﻮﺱ ﻭ ﻏﻤﮕﻴﻨﯽ

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﺳﻴﺎﻩ ﻣﯽﺑﻴﻨﯽ

ﺯﻥ ﺑﮕﻴﺮﯼ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻴﻔﻮﺭﯼ

ﺍﺯ ﻏﻢ ﻭ ﻏﺼّﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺩﻭﺭﯼ

ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻧﮓ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﯽﮔﻴﺮﺩ

ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﯽﮔﻴﺮﺩ

ﺷﺎﻩ ﺩﺍﻣﺎﺩ ﻣﯽﺷﻮﯼ ﭘﺴﺮﻡ

ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﮐﻦ، ﺍﯼ ﺗﻮ ﺗﺎﺝ ﺳﺮﻡ

ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﻠﺨﯿﺴﺖ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺷﻴﺮﻳﻦ

ﻳﮏ ﻧﺒﺎﺗﯿﺴﺖ ﮐﻪ ... ﺑﻴﺎ ﻭ ﺑﺒﻴﻦ ...

ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻴﺖ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺭﻭﺷﻦ

ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺭ ِ ﺗﺎﺑﺶ ِﺯﻥ

ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ، ﺷﺐ ﺗﺎﺭ

ﺟﺎﻥ ﺗﻮ ﻣﺜﻞ ﻧﻮﺭ ﻻﻣﭗِ ﻫﺰﺍﺭ !

ﮐﺎﻣﻼً ﺭﻭﺑﺮﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺷﺪ

ﻣﺜﻞ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻣﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺷﺪ

ﺳﺮ ﻭ ﻭﺿﻌﺖ ﺭﺩﻳﻒ ... ﺟﻨﺘﻠﻤﻦ

ﺻﺎﻑ ﻭ ﺻﻮﻑ ﻭ ﺍﺗﻮ ﮐﺸﻴﺪﻩ ... ﺧَﻔَﻦ

ﺟﻤﻊ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺷﺪ ﺍﺯ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥﻫﺎ

ﺍﺯ ﺳﺮ ﮐﻮﭼﻪﻫﺎ ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻥﻫﺎ

ﺧﺎﻧﻪﺍﺕ ﺗﻮﯼ ‏«ﮐﻮﭼﻪﯼ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ‏»

ﻣﺜﻞ ﺧﺎﻧﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﯼ ﺑﺮ ﺗﺨﺖ !

***

ﺍﻟﻐﺮﺽ ﮔﻔﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ ... ﺧﺎﻣﻢ ﮐﺮﺩ

ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﺮ ﺷﺪﻡ ... ﺣﺮﺍﻣﻢ ﮐﺮﺩ

ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺷﻮﺭﺍ ﮐﺮﺩ

ﻫﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻩ ﺭﺳﻴﺪ ﻏﻮﻏﺎ ﮐﺮﺩ

ﻋﻤﻪ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺩﺧﺘﺮ ﻓﺎﻣﻴﻞ

ﺧﺎﻟﻪ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﻟﻴﻞ؟ !

ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻓﮑﺮ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺯﻳﺒﺎ

ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﺑﻪ ﭘﺎ

ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺑﮕﻮ ﻣﮕﻮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ

ﺍﻟﻐﺮﺽ، ﺧﺎﻧﻪ ﺑَﻞﺑَﺸﻮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ

ﺗﺎ ﺳﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﭼﻨﺎﻥ

ﮐﻪ ﺩﻫﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺟﺪﺍﻝ ﺭﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ

ﺟﻤﻊ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺑﺎﺷﺪ

ﮐﻪ ﺳﺮﯼ ﺑﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﺮﯼ ﺑﺎﺷﺪ

ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺑﺎﺣﻴﺎ ﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﺩﻭﺳﺖ

ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺕ ﺣُﺴﻦ ﺧﻠﻘﺖ ﺍﻭﺳﺖ

ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺍﻭ ﻫﻨﺮ ﺭﻳﺰﺍﻥ

ﭘﻴﺶ ﻗﺪّﺵ ﭼﻨﺎﺭ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ !!!

ﺧﺎﻧﺪﺍﻧﺶ ﺍﺻﻴﻞ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺎﻝ

‏«ﺣﺎﻝ ‏» ﻳﻌﻨﯽ ﮐﻪ ﭘﻮﻝ ﻭ ﻣﺎﻝ ﻭ ﻣﻨﺎﻝ

- ﺧﺎﻧﺪﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺎﻝ

ﻭﺻﻠﺘﺶ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﻭﺑﺎﻝ

- ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﮐﻤﺘﺮ

ﻣﺸﮑﻼﺗﺶ ﮐﻢ ﻭ ﺷَﺮﺵ ﮐﻤﺘﺮ

- ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻳﮑﯽّ ﻭ ﻳﮑﺪﺍﻧﻪ

ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﻤﺴﺮﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﺨﺎﻧﻪ

* * *

ﺑﺤﺜﺸﺎﻥ ﺳﻮﮊﻩ ﺧﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻓﻘﻂ

ﺑﺎﺏ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺑﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻓﻘﻂ

ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻮﺩ

ﻣﺜﻞ ﻓﻴﻠﻢ ‏« ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺎﻧﻮﻥ ‏» ﺑﻮﺩ

  • ۹۴/۰۴/۰۶
  • مجیب تبالیده

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی