اشعار تبالیده

اشعار فارسی و بلوچی مجیب الرحمن تبالیده

اشعار تبالیده

اشعار فارسی و بلوچی مجیب الرحمن تبالیده

  • ۰
  • ۰

 ﻣﺮﻍ ﻭ ﺧﺮﻭﺳﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﻭ ﺧﻮﺷﯽ

ﻋﻘﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺯﻥ ﻭ ﺷﻮﻫﺮ ﺷﺪﻩ

ﺍﻭﻝ ﻣﺎﻩ ﻋﺴﻞ ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ

ﺭﻭﯼ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺩﻩ

ﮐﺎﺭﮔﺰﺍﺭﯼ ﺯ ﺍﺩﺍﺭﺍﺕ ﺷﻬﺮ

ﺍﺯ ﺑﺪﯼ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺁﻥ ﺟﺎ ﮔﺬﺷﺖ

ﻫﻤﭽﻮ ﮐﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻣﺮﻍ

ﭼﺸﻢ ﻭﯼ ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﻭ ﺧﯿﺮﻩ ﮔﺸﺖ

ﮔﻔﺖ ﮐﻪ : ﺍﯼ ﻣﺮﻍ ﺗﭙﻞ ، ﺧﻮﺷﮕﻠﻢ

ﮐﺸﺘﻪ ﻣﺮﺍ ﻫﯿﮑﻞ ﺭﻋﻨﺎﯼ ﺗﻮ

ﺟﻤﻠﻪ ﮐﻮﭘﻦ ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﮐﺎﺭﻣﻨﺪ

ﺑﺎﺩ ﻓﺪﺍﯼ ﻗﺪ ﻭ ﺑﺎﻻﯼ ﺗﻮ

ﮔﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺮ ﺑﺪﻧﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ

ﺟﺎﻥ ﮐﻨﻢ ﺍﯼ ﻣﺮﻍ ﺑﻪ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺗﻮ

ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺭﻡ ﺳﯿﻨﻪ ﯼ ﭼﺎﻕ ﺗﻮ ﺭﺍ

ﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺑﮑﺸﻢ ﺭﺍﻥ ﺗﻮ

ﭼﻮﻥ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪ ﺍﯾﻦ ﻣﺘﻠﮏ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ

ﺯﺩ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ ، ﻧﻮ ﻋﺮﻭﺱ

ﮔﻔﺖ : ﭼﺮﺍ ﺑﯽ ﺭﮒ ﻭ ﺑﯽ ﻏﯿﺮﺗﯽ

ﺧﺎﮎ ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺳﺮﺕ ﺍﯼ ﺧﺮﻭﺱ

ﺍﺯ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺭﺍﻩ ﺯﻧﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ

ﮐﺎﺵ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ

ﺗﻮ ﻣﺜﻼ ﻣﺮﺩ ﻣﻨﯽ ؟ ﺑﯽ ﻭﺟﻮﺩ

ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﺳﯿﻨﻪ ﻭ ﺭﺍﻥ ﻣﺮﺍ؟

ﮔﻔﺖ ﺧﺮﻭﺱ ﺍﯼ ﺯﻥ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﻣﻦ

ﺯﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﺍﻭ ﺭﺍﻩ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ؟

ﭼﻮﻥ ﮐﻪ ﻧﻨﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﺎﺭﻣﻨﺪ

ﺗﺨﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺭﺩ

  • ۹۴/۰۴/۰۵
  • مجیب تبالیده

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی